Φεύγα

στίχοι Γιώργος Κορδέλλας/μουσική Δημήτρης Παπαδημητρίου

Μια νύχτα σαν κι αυτή
μέσα στην υγρή σιωπή
ξεγλυστρώ, τη μικρή μου αμαρτία
να συναντήσω, να συναντήσω.

Στης νύχτας τη σκιά
και στην αγκαλιά, παλιάς
ηδονής, σκοτεινής και πλανεύτρας
κρύβομαι πάλι, κρύβομαι πάλι.

Φεύγα.

Πως βρέθηκα εδώ
ποιο ακολουθώ κρυφό
της ψυχής σκοτεινό μονοπάτι
πως να γυρίσω, πως να γυρίσω.

Στης φυγής μου το κορμί
ανασαίνω
απ' του χθες τη φυλακή
ξεμακραίνω.

Φεύγα.

Πως βρέθηκα εδώ
και ακροβατώ γυμνή
στη σκηνή δίχως μάσκα και λόγια
πως να ξεφύγω, πως να ξεφύγω.

Φεύγα.

Κόψε και μοίρασε

στίχοι Λίνα Δημοπούλου/μουσική Αντώνης Μιτζέλος

Τι άλλαξε; τι χάλασε;
λες και πάνω στο διάφανο φως
μελάνι στάλαξε.
Πού χάνεσαι; πού τρέχει το βλέμμα;
ποια αλήθεια μου κρύβει ο καπνός
ή μήπως κρύβει ψέμα;

Θα κοιτώ στα μάτια σου
θα ρωτάω μέχρι να μου πεις
θα χτυπώ στα βράχια σου
ως το τέλος της σιωπής.

Τι ξέφτισε; τι έσπασε;
λες και επάνω μου χούφτες γυαλιά
η νύχτα πέταξε.
Ποιος έφταιξε και ποιον ν' αθωώσω;
να σε πάρω ξανά αγκαλιά
ή μήπως να θυμώσω;

Θα κοιτώ στα μάτια σου
θα ρωτάω μέχρι να μου πεις
θα χτυπώ στα βράχια σου
ως το τέλος της σιωπής.

Κόψε και μοίρασε στα δύο
πάντα η αγάπη θέλει δύο
δυο να γελούν στο ίδιο αστείο
δυο να ζεσταίνουνε το κρύο
δυο να μοιράζονται αμαρτία και θεό.

Κόψε και μοίρασε στα δυο
πάντα η αγάπη θέλει δυο
δυο μονομάχους στο πεδίο
δυο στο μαζί και στο αντίο
δυο να μοιράζονται τα πάντα ή το κενό.

Σκόνη και θρύψαλα

στίχοι Πάνος Φαλάρας/μουσική Στέφανος Κορκολής

Τώρα τι θέλεις να σου πω
μη με πιέζεις, δεν μπορώ
ξέρεις τα πάντα, τι ζητάς
έτσι με βρήκες, τι μιλάς.

Αν θα χαθείς, δεν θα χαθώ
μετά απ' όλα αυτά θα ζω
αν φταις εσύ, φταίω κι εγώ
λύση ποτέ δεν θα σου βρω.

Ύποπτες λέξεις μη μου λες
κάτι θα γίνει και θα κλαίς
ξέρω το νόμο της σιωπής
αν ψάξεις λίγο θα τον βρεις.

Πάθος τρεις μήνες και μετά
φρένο κι ο χρόνος σταματά
ο έρωτάς σου στο μηδέν
κι οι αναμνήσεις να μας καιν'.

Σκόνη και θρύψαλα να γίνομαι μαζί σου
θυμήσου όμως πόσα ξέχασες, θυμήσου
πόσα μου πήρες και τα έχασες, θυμήσου
πάντα στην ίδια διαδρομή εσύ να φεύγεις και μετά
σκόνη και θρύψαλα η ζωή.

Θα δυναμώσω την πλοκή
φαίνεται αυτό να σ' αδικεί
όμως συμβαίνουνε πολλά
όσο το τέλος προχωρά.

Είναι όλα αυτά εγωισμός
με μία λέξη χωρισμός
δεν θα μ' αλλάξεις, θα το δεις
μη λες μπορώ, δεν το μπορείς.

Σιωπή

στίχοι Παύλος Παυλίδης/μουσική Ξύλινα Σπαθιά

Παλιά φωτογραφία
στην άδεια παραλία
σιωπή
κοιτάζω απ' το μπαλκόνι
το δρόμο που θολώνει
η βροχή.

Λένε πως στη χώρα που ναυάγησες
βασιλεύουν οι μάγισσες
βουλιάζουνε
στο βυθό και σε βγάζουνε
στον αφρό.

Λένε πως μας άφηνες στα κύματα
φυλαχτά και μηνύματα
τα βρήκανε
τα παιδιά και χαθήκανε
ξαφνικά.

Η πόλη σαν καράβι
τα φώτα της ανάβει
γιορτή
θυμάμαι που γελούσες
να μείνω μου ζητούσες
παιδί.

Λένε πως στη χώρα που ναυάγησες
βασιλεύουν οι μάγισσες
βουλιάζουνε
στο βυθό και σε βγάζουνε
στον αφρό.

Αγκαλιά

Δεν είναι εσύ

στίχοι/μουσική Πήγασος

Είναι Θεέ μου απίστευτο
σου μοιάζει εκπληκτικά
σα να 'χω μία δεύτερη ευκαιρία
έφυγες τόσο νωρίς
τόσο ξαφνικά
δεν ψάχνω δικαιολογία
είμαι μαζί του και περνάω μια χαρά
όλα έχουν φτιάξει
όλοι οι φίλοι μας τον δέχτηκαν απλά
γιατί σου μοιάζει.

Περπατάει σαν εσένα
κοιτάει σαν εσένα
μιλάει σαν εσένα
ρωτάει σαν εσένα
γελάει σαν εσένα
ζητάει σαν εσένα πολλά
καρδιοχτυπάει σαν εσένα
ξυπνάει σαν εσένα
πονάει σαν εσένα
ξεχνάει σαν εσένα
φιλάει σαν εσένα
αγαπάει σαν εσένα πολύ
μα δεν είναι εσύ.

Είναι ό,τι καλύτερο
κατάφερα να βρω
στα μάτια με λατρεία με κοιτάει
δείχνει να ενδιαφέρεται
για ό,τι κι αν μιλώ
το βλέπω πως στ' αλήθεια μ' αγαπάει
είμαι μαζί του και περνάω μια χαρά
όλα έχουν φτιάξει
όλοι οι φίλοι μας τον δέχτηκαν απλά
γιατί σου μοιάζει.

Είχα ανάγκη

Το τρυφερό σου ροζ

στίχοι Μαριαννίνα Κριεζή/μουσική Λάκης Παπαδόπουλος

Κι όταν μου φύγεις πώς θ αντέξω
να ξαναπάω να ξαναπαίξω
παιχνίδια ασπρόμαυρα
χωρίς εσένα πώς θα ζήσω
τώρα που μ' άνοιξες το γκρίζο
να δω τα χρώματα;

Δεν είναι ο κόσμος πουθενά
πιο τρυφερός απ' το δικό σου ροζ
πιο απαγορευμένος
κι από το μοβ σου πιο θλιμμένος.

Κι εγώ βαθιά μες στο φιλί σου
στο λαμπερό πορτοκαλί σου
είδα το κάψιμο
ό,τι ξεχνάς δε σε ξεχνάει
σκιά σκουριάς και προχωράει
πάνω στο πράσινο.

Κοιμήσου κι αύριο θυμήσου
πόσο μακριά στο θαλασσί σου
εγώ ταξίδεψα
εγώ τον αναστεναγμό σου
μέσα στο χρυσοκόκκινό σου
ηλιοβασίλεψα.

Δεν είναι ο κόσμος πουθενά
πιο τρυφερός απ' το δικό σου ροζ
πιο απαγορευμένος
κι από το μοβ σου πιο θλιμμένος.

Τι τραγούδι να σου πω

στίχοι Παναγιώτης Κατσιμάνης/μουσική Δημήτρης Μητσοτάκης

Τι τραγούδι να σου πω που να σε ξέρει
να 'ναι εκεί όταν γελάς κι όταν φοβάσαι
να' 'ναι εκεί όταν μεθάς κι όταν λυπάσαι
κι όταν κρύβεσαι στης μοναξιάς τα μέρη.

Τι τραγούδι να σου πω
εκεί που πας
να μη μοιάζει με κανένα
μα να μοιάζει μ' όλα όσα αγαπάς.

Τι τραγούδι να σου πω, που να 'χει αέρα
σαν κι αυτά μες στις κασέτες που 'χουν λιώσει
γιατί πάτησαν το χρόνο, σ' έχουν νιώσει
πήραν, σήκωσαν το φως κι εδώ το φέραν.

Τι τραγούδι να σου πω, χωρίς ουσία
να το φτύνουν οι σοφοί κι οι μπερδεμένοι
να γεννιέται στα ρηχά κι εκεί να μένει
να μην έχει λάμψη, ούτε αξία...

Μα να φέγγει στη δική σου καταχνιά...

Ζω (Μαύρα φεγγάρια)

στίχοι Άννα Μπιθικώτση/μουσική Μιχάλης Καπούλας

Μαύρα φεγγάρια μου του έρωτα σκιές
ζωή μου ανατέλλεις σε μαύρα μάτια
μαύρα φεγγάρια μου για νύχτες φλογερές
στης Αφρικής το φως μαύρα παλάτια.

Ζω, στο φιλί, στο κορμί
στο μετά και στο πριν
ζω, πανικός μου εσύ
όλα είσαι εσύ.

Μαύρα φεγγάρια τα μαύρα μάτια σου
εγώ κοιμάμαι στα σκαλοπάτια σου
μαύρα φεγγάρια μου αθώες ενοχές
υπάρχω κι ανασαίνω στους ουρανούς σου.

Μαύρα φεγγάρια μου του πόθου εντολές
ζωή σε ποια οθόνη γίνεσαι έργο.

Δεν είσαι εδώ

Στάλσιμο

στίχοι Διονύσης Καψάλης/μουσική Δημήτρης Παπαδημητρίου

Ποιο τραγούδι, πικρός αδερφός
στη μικρή θα σε φέρει πατρίδα
γαλανή μου ελπίδα και φως
πάνε χρόνια κι ακόμη δε σ' είδα.

Ποιο πουλί, ποιο καλό περιστέρι
ποια λευκά με το κύμα φτερά
ποιο να στείλω της νύχτας αστέρι
να χωρίσει τα μαύρα νερά.

Ήσουν φως στο κορμί μου, πορφύρα
ήσουν άνεμος κι έγινες μοίρα
ποιος σκοπός θα σε φέρει κρυφός
ποιο τραγούδι, νεκρός αδερφός.

Ποιο καράβι και μαύρος καπνός
κι ανοιχτές του βυθού ανεμώνες
ποιος σε κλείνει βαρύς ουρανός
και ποιοι μάγοι σε πήραν χειμώνες.

Και ποια χρώματα, ποιο σιντριβάνι
την παλιά μου ανοίγουν πληγή
ποια πηγή όταν θα 'χω πεθάνει
θα σου δώσει νερό σ' άλλη γη.

Ήσουν φως στο κορμί μου, πορφύρα
ήσουν άνεμος κι έγινες μοίρα
ποια φωνή θα με βγάλει στο φως
ποιο τραγούδι, νεκρός αδερφός.

Τελειώσαμε λοιπόν

στίχοι Γιάννης Πάριος/μουσική Θανάσης Πολυκανδριώτης

Σκυφτοί μιλάμε απόψε σιγανά
κι οι λέξεις μας πεθαίνουν σε μιαν άκρια
πουλί ο χωρισμός που φτερουγά
στα μάτια μας που κλαίνε δίχως δάκρυα.

Τελειώσαμε λοιπόν και τι να πούμε
το δάκρυ μας σταγόνα που παγώνει
τα λόγια μας στα χείλη ξεψυχούνε
κι η νύχτα πάλι νύχτα ξημερώνει.

Σκυφτός κι ο ουρανός μας χαιρετά
που ξέρει μυστικά μας αφανέρωτα
και στέλνει κάποιο σύννεφο δειλά
να κλάψει τον χαμένο μας τον έρωτα.

Να με θυμάσαι και να μ'αγαπάς

(μουσική Σταύρος Ξαρχάκος/στίχοι Βαγγέλης Γκούφας)

Στα μάτια παίζει τ' άστρο της αυγής
ο ήλιος πλένει τ' όνειρο της γης
πλατύ ποτάμι η αγάπη και βαθύ
κουράστηκε και πάει να κοιμηθεί.

Για ποιο ταξίδι κίνησες να πας
να με θυμάσαι και να μ' αγαπάς
σου κλέβει η ανατολή μικρό φιλί.

Στα χείλη καίει πικρό μικρό φιλί
ποιο μακρινό ταξίδι σε καλεί
θα φύγεις ξένε, άσπρα τα πανιά
παραμονεύει η λησμονιά.

Για ποιο ταξίδι κίνησες να πας
να με θυμάσαι και να μ' αγαπάς
σου κλέβει η ανατολή μικρό φιλί.

Μου 'ταξες ταξίδι να με πας

Γράμμα στην αγάπη

Αναίμακτα εγκλήματα

Πέφτει το φεγγάρι

(στίχοι Γιάννης Δόξας/μουσική Jose Maria Cano)

Το φεγγάρι πέφτει
μέσα στον καθρέφτη
κι όπως το κοιτάζω
πάνω του διαβάζω
φοβερά μυστικά
κι όπως το κοιτάζω
μια ψυχή του τάζω
μη τα πει πουθενά.

Το φεγγάρι πέφτει στο σεντόνι
πώς φοβάμαι τώρα που 'μαι μόνη
πέφτει στο κρεβάτι
πού να κλείσω μάτι
μέσα στις ενοχές
πέφτει στο σεντόνι
και το τσαλακώνει
και βουλιάζω στο χτες.

Εκεί ψηλά το φεγγάρι
είδε πόσες φορές
σ' είχα κάνει να κλαις
και στο χρώσταγε χάρη
τις παλιές σου πληγές
έκανε προσευχές
πέφτει το φεγγάρι.

Το φεγγάρι μες στο πρόσωπό μου
χθες το βράδυ μπήκες στ' όνειρό μου
έκοψα το νήμα
και μου κάνεις σήμα
να πληρώσω το κρίμα
σ' έκανα το θύμα
κι όμως μ' ένα βήμα
θα με πάρει το κύμα.

Εκεί ψηλά το φεγγάρι
είδε πόσες φορές
σ' είχα κάνει να κλαις
και στο χρώσταγε χάρη
τις παλιές σου πληγές
έκανε προσευχές
πέφτει το φεγγάρι.

Το φεγγάρι πέφτει στα μαλλιά μου
έχεις γίνει τώρα η σκιά μου
πόσα σου 'χω κάνει
μια ζωή δε φτάνει
να πληρώνω για χτες
πέφτει το φεγγάρι
πέφτει και το ζάρι
που μετράει ενοχές.

Εκεί ψηλά το φεγγάρι
είδε πόσες φορές
σ' είχα κάνει να κλαις
και στο χρώσταγε χάρη
τις παλιές σου πληγές
έκανε προσευχές
πέφτει το φεγγάρι.

Το φεγγάρι πέφτει στην πλατεία
τώρα περιμένει τιμωρία
όρκο θα σου δώσω
πως θα μετανιώσω
που σε πλήγωσα τόσο
πέφτει το φεγγάρι
κι όπως με κοιτάζει
να πληρώσω διατάζει.

Το μαύρο κουτί

(στίχοι/μουσική Μελίνα Τανάγρη)

Όποιος ανοίξει τα φτερά
και κάνει βόλτες στα ψηλά
ό,τι κι' αν πει εκείνος μέσα του το ξέρει
τίποτα δεν ορίζει πια
κι' η φλογισμένη του καρδιά
εκεί ψηλά κάνει παιχνίδι με μαχαίρι.

Κι' είναι το μαύρο το κουτί ό,τι απομένει
από την πτήση του εκείνη την τρελή
μέσ' στα συντρίμμια η αλήθεια είναι κρυμμένη
κι' αυτή πληρώθηκε με αίμα και ζωή.

Εσύ που αγάπησες πολύ
μ' ένα τσιγγάνικο βιολί
αυτό που φλέγεται εσύ θες να το κάψεις
θα το τραβήξεις το σκοινί
δεν θα μετρήσεις αντοχή
μέσα στο πείσμα και στο πάθος σου θα λάμψεις.

Κι' είναι το μαύρο το κουτί ό,τι απομένει
από την πτήση σου εκείνη την τρελή
μέσ' στα συντρίμμια η αλήθεια είναι κρυμμένη
κι' αυτή πληρώθηκε με αίμα και ζωή.

Μου 'χανε δώσει συμβουλές
κι' είδα του κόσμου τις πληγές
μα δίχως πόνο είναι το τραύμα μόνο λέξεις
και την ορμή του ποταμού
και την πλημμύρα του νερού
με το χεράκι σου πώς να τα συμμαζέψεις.

Κι' είναι το μαύρο το κουτί ό,τι απομένει
από την πτήση μου εκείνη την τρελή
μεσ' στα συντρίμμια η αλήθεια είναι κρυμμένη
κι' αυτή πληρώθηκε με αίμα και ζωή.

Ο Άγγελός μου

(στίχοι Νίκος Μωραΐτης/μουσική Στέφανος Κορκολής)

Όπως τυλίγονταν τα χέρια στο σώμα
κι όπως έσπαγε σ' αστέρια η βραδιά
σου είχα αγγίξει δειλά την καρδιά
σ' αγαπάω.

Κι όπως έπεφταν τ' αστέρια στο χώμα
κι όπως έπεφταν στη γη τα κορμιά
σου βρήκα μόνο μια λέξη να πω
σ' αγαπάω.

Ο Άγγελός μου, ο άνθρωπός μου, ο θάνατός μου
εσύ.
Ο Άγγελός μου, ο άνθρωπός μου, ο θάνατός μου
εσύ.

Εσύ που έστρεφες αργά το μαχαίρι
εσύ που μου 'παιρνες γλυκά τη ζωή
εσύ.

Κι όταν μου έστρεφες αργά το μαχαίρι
κι όταν μου έπαιρνες γλυκά τη ζωή
πάλι μια λέξη μοναχά σου χα πει
σ' αγαπάω.

Ο Άγγελός μου, ο άνθρωπός μου.

Γύρω ο κόσμος περπατά σε ζευγάρια
κι εγώ μονάχη σ' ένα σπίτι κλειστό
να' χω ένα ψίθυρο στο στόμα ζεστό
σ' αγαπάω.

Ο Άγγελός μου
ο Άγγελός μου, ο άνθρωπός μου.